ในชีวิตเรามีคนผ่านมาผ่านไปมากมาย บางคนเกี่ยวข้องกับเราในระยะสั้น และบางคนก็ต้องเกี่ยวข้องในระยะยาว ด้วยเหตุใดๆ ก็ตาม แต่ละคนต่างล้วนมีอิทธิพลต่อชีวิตเราทั้งนั้น ไม่ว่าจะมากหรือน้อย

     เราจึงคิดดว่า..การเลือกคนที่จะเข้ามาอยู่ในชีวิตเป็นสิ่งจำเป็น ไม่ได้ให้เลือกที่หน้าตา การศึกษา หรือยากดีมีจน เพราะไม่ได้อยากจะได้ใครมาคบเพื่อประดับบารมีว่าฉันมีเพื่อนเป็นคนนั้น มีเพื่อนเป็นท่านนี้ แต่ที่ต้องเลือกก็เพื่อความสบายใจ ปลอดภัยและเข้ากันได้ เพื่อผลดีที่จะเกิดขึ้นในระยะยาว เราจะได้รักเขาได้อย่างเต็มที่และเป็นตัวของตัวเองได้อย่างปลอดภย ไม่ต้องกลายมาเป็นหอกข้างแคร่ซึ่งกันและกัน หรือมาตีกันภายหลัง เพราะผูกพันกันไปแล้วด้วยความรวดเร็วในขณะที่ยังไม่รู้จักกันดีพอ

    ภาษาอังกฤษเขาบอกไว้ว่า "Don't judge the book by it's cover" อย่าตัดสินหนังสือว่าดีหรือไม่ดีเพียงเห็นแค่หน้าปกเท่านั้น ซึ่งเราเห็นด้วยจัง การตัดสินคนก็เช่นกัน ยากกว่าหนังสืออีก จะบอกว่าดีหรือไม่ดี ก็ต้องใช้ทั้งสัญชาตญาณ เวลา สถานการณ์ และดีสำหรับเราก็อาจไม่ดีสำหรับคนอื่นก็ได้ การเรียนรุ้และศึกษาคนจึงเป็นส่งที่ละเอียดอ่อนมาก เพราะฉะนั้นถ้าอยากรู้ว่าคนคนนี้จะเป็นเพื่อนที่ดีของเราตลอดชีวิตมั้ย? ก็คงต้องมีบทพิสูจน์กันหน่อย บางทีคนเราก็ต้องสร้างสถานการณ์บ้างนะ เราว่า... คนเราตอนมีความสุขก็มีแต่รอยยิ้มและความสนุกสนานเบิกบานเข้าหากัน จะเห็นกันจริงๆ ว่าคบได้มากน้อยแค่ไหนก็ต้องดูตอนลำบากนี้แหล่ะ ลองหาเวลาอยู่ด้วยกัน หรือหากิจกรรมหรืองานที่ต้องทำด้วยกัน หรือหาสถานการณ์ที่มันต้องร่วมหัวจมท้าย หรือง่ายที่สุดคือเวลาที่เราไม่สบายกาย ไม่สบายใจ ประสบเคราะห์กรรม

     หลายคนใช้เวลาในการตัดสินคนแสนสั้น เพราะหลงใหล ชื่นชอบ ตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า ถูกชะตา อยากรีบรุ้จัก อยากรีบรัก อยากรีบสนิท แต่บางครั้งสิ่งที่เห็นได้ด้วยตามันก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่เป็นจริงๆเสมอไป

     ใครที่ไม่ปล่อยมือคุณ ไม่ทิ้งคุณและไม่เบือนหน้าหนี หรือต้องวางหูทันทีที่คุณต้องการความช่วยเหลือ คนที่อยู่เป็นเพื่อนหรือคอยฟังคุณระบายความในใจจนคุณรู้สึกดีขึ้น คนคนนั้นนั่นล่ะคือ "คนที่คุณควรรักษาไว้กับตัวสุดชีวิต" เพราะเขาเป็นเพื่อนที่มีค่ามาก  เราเป็นคนกิจกรรมเยอะต้องมีเหตุให้ได้ทำโปรเต็กต์นั้นนี้เสมอ และทุกครั้งที่จบโปรเจ็กต์ สิ่งที่เราได้กลับมาเพิ่มก็คือเราสามารถรู้ได้ว่าคนนั้นพึ่งพาได้แค่ไหน ควรวางไว้ตรงไหนในชีวิต ควรรักและควรทุ่มเทให้ได้แค่ไหน

     บางคนตอนเจอใหม่ๆ ถูกชะตามาก คุยสนุก แต่พอถึงเวลาต้องลงเรือลำเดียวกัน กลับทำให้ได้เรียนรุ้ว่าคนนี้ก็เป็นได้แค่เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยวาสนุกๆ แต่บางคนเริ่มจากไม่ค่อยชอบหน้า ไม่ชอบแววตา ไม่ชอบรอยยิ้ม และยิ่งหงุดหงิดใหญ่เวลาที่ต้องพูดคุยด้วย เพราะเป็นคนพูดจาไม่เข้าหู แต่พอต้องร่วมหัวจมท้ายด้วยกันจริงๆ เรากลับได้รู้ว่าภายใต้ความกวนประสาทนั้น มันมีจิตใจที่พร้อมช่วยเหลืออยุ่ข้างใน กลายเป็นความประทับใจและอยากเป็นเพื่อนด้วยนานๆ

     โตๆกันแล้ว อยากรู้จักใครแบบไม่เสียเวลามากนัก ก็ลองหาสถานการณ์หนักๆ ทำด้วยกันดูบ้างนะ จะได้รู้ๆ กันไปว่าใช่คนนี้รึป่าวที่เราไม่ควรจะปล่อยให้เดินผ่านไป~*